Σήμερα έμαθα από την τηλεόραση ότι ο αγαπημένος μου καρτουνόγατος γιόρτασε τα 28α γενέθλια του πριν λίγες ημέρες (γεννήθηκε 19 Ιουνίου 1978). Δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα μου θύμιζε τον δικό μας γάτο, τον Οβελίξ 🙂 Αυτό το σοβαρό βαριεστημένο βλέμμα, η κοιλίτσα, μέχρι και ο τρόπος που αντιμετώπιζε τα σκυλιά! (μια φορά ένα κανίς που ήρθε στο δωμάτιο μας μόλις τον είδε έτρεξε να κρυφτεί κάτω από το κρεβάτι… ο δικός μας σοβαρός). Μόνο που ο Οβελίξ ήταν γκριζόασπρος ενώ ο Garfield είναι καρότος :Ρ


Από την “Ιστορία μιας γάτας” του Εμμ. Ροΐδη:

“Η κατάκτησης της καρδιάς του δεν είναι βεβαίως ευχερές έργον. Ο θέλων ν' αγαπήθή παρ΄αυτόν δεν αρκεί να το καλοθρέψη και να τον περιποιήται.”

“αποστρέφεται ο γάτος … ιδίως πάσαν αξίωσιν περιορισμού της απολύτου αυτού ανεξαρτησίας”

“Αρέσκεται να πηδά εις τα γόνατα μας, όχι όμως και να συλλαμβανεται αγροίκως εκ του τραχήλου δια να τοποθετηθή επ' αυτών ως δέμα”

“…ως φίλος… και ουχί ως δούλος υπακούσας εις προσταγήν”

“Ουδείς ποτε ούτε δι αμοιβής ούτε δια ραβδισμών κατώρθωσε να επιβάλη εις γάτον να πράξη όσα πράττουσιν οι σκύλοι, οι δούλοι και οι γελωτοποιοί.”

Advertisements