Από μια συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη (από τους πιο γνωστούς Έλληνες κομμουνιστές στο εξωτερικό)

Πιστεύετε, λοιπόν, ότι υπάρχει ζωή μετά θάνατον για τον μαρξισμό;

Όχι, δεν πρόκειται για τον μαρξισμό. O μαρξισμός ο ίδιος είναι κατά ένα μεγάλο μέρος υπεύθυνος γι’ αυτά που συνέβησαν. Όχι ότι ο Mαρξ ο ίδιος θα έφτιαχνε το Γκουλάγκ, αλλά υπήρχαν ένα σωρό ιδέες μέσα στον μαρξισμό οι οποίες έχουν σχέση με αυτό. Παραδείγματος χάρη υπάρχει μία και μόνο, μία ορθή θεωρία. Aπό τη στιγμή κατά την οποία οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει μία και μόνο ορθή θεωρία – μιλάμε για την πολιτική, όχι για τα μαθηματικά – από κείνη τη στιγμή δημιουργείται το τερατώδες φαινόμενο της ορθοδοξίας, υπάρχει μια γνώμη που είναι σωστή και η άλλη είναι όργανο του διαβόλου, συνεπώς είναι αναθεωρητική, όργανο της αντίρρησης, τρελή, δεν ξέρω τι, και όπως το είδαμε και με την Eκκλησία, έτσι όταν υπάρχει ορθοδοξία πρέπει να υπάρχει και ένα όργανο που να φυλάει την ορθοδοξία, το μόνο που να μπορεί έγκυρα να δίνει μια γνώμη για το ποιο είναι το σωστό δόγμα και ποιο δεν είναι. Στη θρησκεία το ρόλο αυτό έχει η Eκκλησία, η οποία καταδικάζει τους αιρετικούς, και το ρόλο αυτό στα μαρξιστικά κινήματα τον έπαιξαν τα μαρξιστικά κόμματα, και φυσικά με την ακραία και την τερατώδη μορφή τους ο λενινισμός και σταλινισμός, όπου υπήρχε ένα κόμμα με κεντρική επιτροπή και με ηγέτη έναν δήθεν μεγαλοφυή άνθρωπο, ο οποίος αποφάσιζε τι είναι σωστό και τι δεν είναι σωστό. Έτσι καταλήξαμε στον ολοκληρωτισμό και στις τερατωδίες, τις τρέλες οι οποίες έγιναν. Έτσι δεν είναι; Aπό αυτή την άποψη, νομίζω ότι η ρήξη με τον μαρξισμό πρέπει να είναι απόλυτη. Πρέπει να ξαναβάλουμε τον Mαρξ στη θέση του, σαν έναν από τους μεγάλους στοχαστές της ανθρωπότητας, αλλά όχι σαν προφήτη, όχι σαν Θεό, όχι σαν έναν άνθρωπο που έγραψε τα εμπνευσμένα βιβλία, την καινούρια Aγία Γραφή, τις μεταρρυθμίσεις της κοινωνίας.

Από το «A Hundred Years of Marxian Socialism» του Mises.

Marxian theory consists of three dogmas:

(1) As long as there is no socialism, mankind is divided into social classes the vital interests of which are irremediably opposed to one another.

(2) A man’s thinking is necessarily always determined by his class affiliation. His thoughts mirror the special interests of his class, incurably antagonistic to the interests of the members of all other classes. [1]

(3) The conflict of the class interests results in the pitiless class-struggle that unavoidably leads to the victory of the most numerous and most wronged class, the proletariat. Then the everlasting age of socialism dawns.


The essence of all that Marx said is: The trend of historical evolution leads irresistibly to the establishment of an ideal, in every regard perfect state of affairs called socialism. Those denying the truth of this statement are badly prejudiced and must be pitilessly «liquidated.» Their cause is doomed, as in virtue of the ineluctable laws of cosmic becoming the future belongs to socialism.

The political success of the Marxian propaganda revived the aspirations of other militant groups. There are deadly foes of socialism who claim for their race or for their linguistic group hegemony on the surface of our planet in the same way in which Marx claims it for the proletarian class.

In the liberal age of the nineteenth century the most consistent liberal group, the British Manchester School, expected that the general adoption of free trade and laissez-faire will result in perpetual peace. In our age there is no longer any question of such an «abolition of war.» There are on the one hand people who abhor foreign wars and preach revolution and civil war, and there are on the other hand people who want peace within their own nation or race and pitiless total war against all foreigners.

The philosophy of the Enlightenment considered as its most precious achievement the principle of toleration, the liberty to uphold one’s opinions in religious and philosophical matters without being harassed by the government. It was no less anxious to give to everybody the right to choose the way by which he planned to integrate himself into the system of social cooperation. The great ideal of the age of classical liberalism was liberty, the freedom to make the plans for one’s own life. Today people are longing and fighting for the substitution of «planning» for the market economy. Planning, as they employ the term, means: plans made by others will prescribe to me what I am to do and how to do it. All my life I will live like the boy in the boarding school, like the soldier in the army, like the prisoner in his cell. I will see, hear, read and learn what my superiors will consider as fit for me. I will be a cog in a vast machine the operation of which is directed by the authorities. There is only one philosophy, one ideology, one quasi-religion that people are free to profess and to propagate. Any deviation from the tenets of this dogmatism is a death-deserving crime.

Thus Marxism is the most radical and unconditional rejection of all the ideals of freedom and liberty. It does not acknowledge any dissenting opinion’s right to existence. In its endeavors to extirpate all traces of any view it deems heretical, it is in no way inferior to any persecutors, inquisitors and witch-hunters of the darkest ages. But it parades as the only legitimate continuation of all the past struggles for freedom.

Advertisements