ή αλλιώς Grand Theft Scapegoat(*)
Μόλις είδα τσάμπα διαφήμιση του Grand theft auto IV σε δελτίο ειδήσεων, με έπεισαν, θα το αγοράσω 🙂 Πάλι άρχισαν τις αστήριχτες φοβικές δηλώσεις οι «ειδικοί» ψυχολόγοι στα παράθυρα αλλά μου φαίνεται ότι το μάντρα τους δεν βασίζεται σε δεδομένα του πραγματικού κόσμου αλλά σε εικασίες και σε συμπεράσματα που βγάζουν βάσει της δικής τους συλλογιστικής. Τα παιδιά επηρεάζονται εύκολα, μπερδεύουν το φανταστικό με την πραγματικότητα πολύ εύκολα κλπ κλπ. Όντας gamer και φαν ταινιών τρόμου και καταστροφής από το δημοτικό ξέρω ότι είναι δύσκολο να μπερδέψεις την πραγματικότητα με το φανταστικό. Ακόμα και ένα μικρό παιδί από πολύ νωρίς μπορεί να εντοπίσει τις διαφορές μεταξύ αυτών των δύο κόσμων παρατηρώντας τους μόνο (του περίγυρου του και αυτού των ταινιών και των παιχνιδιών). Βλέπει ότι δεν συναντά στον έξω κόσμο τα ίδια πράγματα και καταλαβαίνει ότι δεν είναι έτσι όπως τα βλέπει στην τηλεόραση. Τα παιδιά δεν είναι τόσο γκάου όσο νομίζουμε ότι είναι. Δεν έχουν μυαλό ακρίδας. Μάλλον οι «ειδικοί» μπερδεύουν το φανταστικό (αβάσιμη θεωρία και τις προκαταλήψεις τους) με την πραγματικότητα (data).

Show me the data!

(*) A 2004 study on «Short-Term Psychological and Cardiovascular Effects on Habitual Players» conducted by researchers at the University of Bologna concluded that «owning videogames does not in fact seem to have negative effects on aggressive human behavior.» A recent report in the Journal of the American Medical Association noted, «If video games do increase violent tendencies outside the laboratory, the explosion of gaming over the past decade from $3.2 billion in sales in 1995 to $7 billion in 2003, according to industry figures would suggest a parallel trend in youth violence. Instead, youth violence has been decreasing.» In the absence of a wave of real-life, game-inspired carnage, Harvard Medical School psychiatry professor Cheryl Olson, writing in the journal Academic Psychiatry in the summer of 2004, advised that «it’s time to move beyond blanket condemnations and frightening anecdotes and focus on developing targeted educational and policy interventions based on solid data.«»

Η μόνη ελπίδα είναι οι νέοι ψυχολόγοι που έχουν ζήσει τα παιχνίδια από μέσα και όχι ως παρατηρητές μεγάλοι (τι ‘ν΄τουτ΄ του διαβόλ’ κλπ), θα είναι πραγματικά ειδικοί, όχι ξεκάρφωτοι χωρίς καμία επαφή με αυτό που σχολιάζουν, έτσι η ορθοδοξία των μεγάλων που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα θα παραμεριστεί.

Advertisements