Σήμερα πήγα σε ένα σπίτι να δούμε την παρτίδα Ελλάδα-Ρωσία, το δωμάτιο ήταν κατάμεστο μιας και ήμασταν 7 άτομα + ένας, δύο που πηγαινοέρχονταν. Αυτό που παρατήρησα ως μη πορδοσφαιρόφιλος είναι ότι ο καθένας είναι σαν να δίνει την δική του παράσταση όταν βλέπει έναν αγώνα, φωνάζει, χοροπηδάει, κάνει χειρονομίες λόγω υπερπώρωσης αλλά και για να τραβήξει την προσοχή των γύρω του (μόνος πιθανόν να μην έκανε ακριβώς έτσι, τουλάχιστον όχι σε τέτοιον βαθμό, η παρουσία άλλων είναι amplifier των αντιδράσεων του). Σε μερικές φάσεις μου θύμισε το δίλεπτο του μίσους που περιγράφει στο 1984 ο George Orwell. Ένα παιδί πλησίασε την οθόνη και άρχισε να βρίζει δυνατά έναν παίχτη όπως η Julia του μυθιστορήματος επιτέθηκε στην τηλεοθόνη όπου προβάλλονταν τα μισητά πρόσωπα.

Άλλο ένα που παρατήρησα ήταν ότι η δεισιδαιμονία είναι άλλο ένα βασικό κομμάτι του ματς. Μεταξύ αστείου και σοβαρού έλεγε ο ένας στον άλλο «άλλαξε θέση», «μην πας στην τουαλέτα τώρα» κλπ. Υποθέτω για να πεις κάτι τέτοιο στον άλλο πρέπει να είσαι πολύ μεγάλος γνώστης της θεωρίας του Χάους αφού γνωρίζεις επακριβώς ποια θέση πρέπει να πάρει ένα ανθρώπινο σώμα στο δωμάτιο που βρίσκεσαι εσύ για να επηρεαστεί καταλλήλως το αποτέλεσμα της παρτίδας ποδοσφαίρου που παίζεται στην Αυστρία! :Ρ

(όπως ακριβώς στο φαινόμενο της πεταλούδας όπου το φτερούγισμα της στον Αμαζόνιο μπορεί να αλλάξει την πορεία ενός τυφώνα σε κάποιο μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών ή να προκαλέσει βροχή στην Κίνα)

Αυτά τα δύο φαινόμενα δεν έχουν σχέση ειδικά με τα συγκεκριμένα παιδιά που έβλεπα το ματς, οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει μαζί με άλλα άτομα μια σημαντική παρτίδα θα τα έχει παρατηρήσει. Περάσαμε πάρα πολύ ωραία, μετά την παρτίδα μπήκαμε και οι 7 (!) σε ένα peugeot 106 και βγήκαμε έξω.

ΥΓ: χάσαμε 0-1, δεν πειράζει όμως θα τους κερδίσω εγώ στο pro 😉

Advertisements